-

آن روز حاکمان حکم کردند تا "شر" را "خیر" بنامند. از آن روز نحس بود که رنج بشر آغاز شد.

خطا گفتند که خیر سپید ست و شر سیَه؛ و باز هم خطا گفتند که جهان و موجودات اش متشکل از دو قوم اند...با وجود آنکه میدانستند هر دو بخشی از یک موجودند. هرگز نه خیری بود و نه شری؛ خیر و شر تنها یک نام بود که بر یک موجود نهاده شده بود...بر یک ذات. ذاتی که ما نشناختیم و به نام آن دست به فجایع و جنایاتی بس عظیم زدیم. مانند خدا؛ خدایی که منشا نور میخواندیم بی آنکه او و ذاتش را درک کنیم. از قدیم تا به امروز و شاید تا به فردا های پس از آن.